Kısaca bahsedeyim.

Kanarya Adalarından çok fazla tanınmamış olan El Hierro adası yeni devreye giren kombine rüzgar değirmeni parkı ve hidroelektrik santralı sayesinde enerji ihtiyacının tamamını yenilenebilir kaynaklar sayesinde elde edecek hale geldi.

Adaya kurulmuş olan rüzgar değirmenlerinin yarattığı elektrik enerjisi hem adanın genel ihtiyacını karşılamak hem de 700 metre yükseklikte bulunan bir volkanın haznesine denizden su pompalayacak motorları çalıştırmak için kullanılacak. Depolanan su (yani potansiyel enerji!) hidroelektrik santralının klasik türbinlerini hareketlendirmeye yarayacak. Bu sayede rüzgar olmadığı dönemler ve talep artışı sırasında elektrik ihtiyacını karşılamak mümkün olacak.

El Hierro çok büyük bir ada değil. Nüfusu ise 10bin civarında. Bu proje sayesinde adaya dışarıdan gemilerle taşınan 6bin ton dizel yakıttan tasarruf edileceği (40bin baril petrol) tahmin ediliyor. Yazıda projenin ada halkının enerji tüketimi ve çevre konusundaki duyarlılığını da arttırıp pekiştireceğinden de söz edilmiş. Atmosfere bırakılmayacan bilumum gazda cabası.

Akıllıca tasarlanmış benzer projelerin adalar ve coğrafi olarak izole kalmış diğer bölgelere uygulanması hem enerji sistemlerinin modülerleşmesini sağlayabilir hem de çok büyük enerji altyapı yatırımlarına olan bağımlılığı azaltacaktır. İlgilenenlerin dikkatine. (El Hierro projesinin toplam maaliyeti 55 milyon euro imiş.)

• Flickr’dan El Hierro (Kanarya Adaları) fotoğrafları
• El Hierro, más cerca del sueño mundial de la sostenibilidad ambiental, archipielagonoticias.com (isp) (El Hierro, dünyanın rüyası çevresel sürdürülebilirliğe daha yakın.)
• Ogo’dan Tenerife fotoğrafları

Dünyada pek çok ülkede alan adlarının dağıtımı benzer bir kurumdan organize edilip, daha sonra kendi tarafından ya da aracı şirketler aracılığıyla satışa sunuluyor. Türkiye’de de teorik olarak durum bu. Aradaki fark sanıyorum diğer ülkelerde satış ve kayıt gerçekleşirken, Türkiye’de satış ve kayıt değerlendiriliyor ve bu aşama oldukça uzun sürüyor.

Son günlerde nic.tr ile yaşadığımız ve anlamakta zorlandığım problemi anlatmadan evvel bundan 9 sene evvel İstanbul’da çalıştığım şirketin alan kaydı macerasını da hatırlamış oldum. Nic.tr, belki adı değişikti bilemiyorum ama mentalite çok farklı değil, ticaret sicil kaydı bulunan bir şirkete yahu bu şirketin ismi çok genel, bu ismi veremeyiz gibisinden uyduruk bir nedenle zorunlu olarak upuzun bir alan adı aldırmıştı. Daha sonra o tarihten 7-8 sene sonra şirketin en sonunda kendi alan adını aldığını görmüş ve uzaktan sevinmiştim. İşler normalleşmiş diye.

Son günlerde Martin Mystere (Hakan) ile bir halt ettik, afedersiniz, ve bu nic.tr denen kurumdan bir alan adı almaya karar verdik. (Bundan tam 3 hafta evvel: 16 Kasım 2006 ) Ben yurtdışında yaşadığım için daha kayıt olma sırasında sorunlar yaşadım. Büyük ihtimalle kendi atladığım bir nedenle kayıt olamıyordum. (alan kaydı yapma değil, alan kaydı başvurusu yapabilmek için gerekli kullanıcı adını almak için siteye kayıt olma aşamasındaki başarısızlık)

Fazla üstelemedim ve bunun üzerine Hakan işi üzerine aldı. Kendisinin nic.tr ile daha taze tecrübesi olduğundan ve bende bu güzide kurumun müşteri servisi ile mailleşme trafiğine girmemek için haliyle çok memnun oldum. Sonuçta o anda bu kararı sadece pratik nedenlerle aldık. Bugün 6 Aralık 2006. Nic.tr arada geçen süre içinde bir sürü belge istedi.(dilekçe dahil) Kendilerine bunları yolladık. (2 hafta evvel) Halen ses yok. Bugün atılan “Bizim bir alan kaydı işi vardı, ne oldu ? Ses çıkmadı..” mesajımıza da, başvurunuz değerlendirilmektedir diye bir cevap gelmiş. Kısaca bugün git, yarın gel yani.

Bravo!

3 hafta mı değerlendiriyorsunuz alan adı başvurularını? Anlam vermekte zorlanıyorum. Düz mantıkla kendime soruyorum acaba google da site:*.co.uk araması yaptırıldığında neden 24milyon sonuç çıkarken, site:*.com.tr aramasına 300bin sonuç çıkıyor? Bunun nedenlerinden biri bu anlamsız değerlendirme aşamaları olamaz mı? Bence %100 kesin etkisi var.

Bugün herhangi bir alan adını 10 dakikada kaydedip (.com, .es ya da her neyse efsanevi .tv mesela) neredeyse 4-5 saat içinde, en fazla 1 gün içinde bir web sitesini hayata geçirmek mümkün. Bu sitenin niteliği kişisel olabilir, ticari olabilir, kar amaçlı ya da sosyal amaçlı olabilir, yatırım amaçlı olabilir, herşey olabilir. Bundan nic.tr’ye ya da başka bir kuruma ne ayrıca?

Elalem kendi ülkesinin rekabet gücünü arttırabilmek için şirket kurulum işlemlerini bile 1-2 günde halledilebilir hale getirmeye çalışıyor, bizim alan adı 3 haftadır değerlendiriliyor.

nic.tr kesinlikle “değerlendirme” yapmaktan elini çekmeli ve alan adı kayıt işlemlerini olabildiğince serbest bırakmalı. Devlet kurumları ve benzerleri (.gov, .edu, .mil) gibi uzantılar hariç herşeyi serbest bırakmalı.

Hem kendi işleri kolaylaşır hem de eminim .tr uzantılı web sitelerinin sayısı artar. Bu işi hayır için yapmadıklarını tahmin edersek gelirleri artar ve internet alan adları konusunda yapacakları diğer atılımlarla .tr uzantısını değerlendirecek (ing.value,isp.valor anlamında) projeler geliştirmeye konsantre olurlar.

Bu işten ticaret yapanlar da elbette çıkacaktır ya da kendi ismiyle ilişkisi olmayan kelimeleri alan adı olarak kaydedenler. Düzene ve hukuka uymayan durumlar varsa onlarla mücadele etmeyi önceden durdurmaya çalışmak yerine ticari, kişisel haksızlıklar ve saldırıları araştırıp, yargılamaya yönelik kurumların eline bırakırlar. O zaman başka meseleler tartışılır yok o şunu yaptı, bunu yaptı, ismimi çaldı gibisinden ama şu an yazdığım o tartışmaların seviyesi bu yazdığım iletiden bir aşama ilerisidir en azından.

Yok ille de değerlendirmek istiyorlarsa ve buna devam edeceklerse başvurulara 1 gün içinde nasıl cevap vereceklerini düşünebilirler. Otomatikman reddebilirler mesela. En azından haddimizi biliriz. Başka çözüm ararız.

Bu konuda tecrübeleri ve fikirleri olanlar lütfen yorumlarını eklesinler.

Bu arada Volkan Özçelik’in DonKişot blogunda yayınladığı .com.tr tecrübesini anlattığı Vogon Bürokrasisi iletisini de okumanızı tavsiye ederim. Kendisini tebrik ederim: 2 gün içinde tamamlamış işlemleri yine de insana Kafkamsı görüntüler hatırlatan bir dizi belge var orada.

Tabii aylar geçti, Apple‘in yeni ürünü hakkında çok konuşuldu, ama henüz daha iPhone ya da her nasıl olacaksa adı, üzerine söylentiler bitmedi. Ürünün gerçekliğini artık kimse sorgulamıyor. Zaten meraklılar ve hatta profesyoneller tarafından onlarca versiyonu tasarlandı. Şimdi merak edilen yeni iPhone-müzik çalar ikilisinin teknik detayları, değişik cep telefonu şebekelerine uyumlu olup olmayacağı, cep telefonu operatörlerine bağımlı olarak mı pazarlanacağı vs. Doğal olarak bu tür bilgiler kırıntılar halinde duyuluyor ve bloglar üstünde çabucakta yayılıyor. Apple’in şikayet edecek hali yoktur. Hele iPod’ların yeni rakibi, Microsoft’un geliştirdiği Zune’ların durumu düşünülünce.

Techcrunch » Apple iPhone Details From Kevin Roseda okuyabileceğiniz gibi konu hakkında Apple firması içinden bilgi sahibi olduğunu iddia eden Digg’in kurucularından Kevin Rose azıcık biradan sonra çözülmüş ve 4Gb ve 8Gblik iki modelin varlığından bahsetmiş ve yeni Apple iPhone telefon-müzik kombinasyonunun fiyatının 249$ ve 449$ olacağını söylemiş. Kevin, iPod Nano’dan ilk bahseden adamlardan biri olmuştu. Telefon-mp3 çaların 2 pilli olacağı ve kayarak açılan bir tuş takımına sahip olacağından da bahsediyor.

Yeni Apple’in da 2007 yılı başında hakkında çok konuşulacak ürünlerden biri olacağı aşikar. Beklenti ve söylentilerin gerçek ürün lanse edildiğinde birbirleriyle ne kadar örtüşeceğini göreceğiz.

İstanbul’da ikamet eden sevgili dostlarım Rjcp ve Peré Julia zaman zaman kendilerine matrak ve değişik gelen markaları ve ürünleri sayfalarında yayınlıyorlar. Sayelerinde ben de aşağıda görebileceğiniz sünnet külodu gibi enteresan ürünlerin varlığından haberdar oluyorum:

RJCP » Blog Archive » Pitilin’s Protector

Bu tasarımın elbette bir ihtiyaca çözüm olduğu aşikar. Yine de ürünün ambalajında gözüken grafikler ve fotoğraf la Vendita Bendita‘cı arkadaşlarım Toño ve Benjas’ın bana hediye ettikleri Espectacular De Lucha Libre/wrestling Spectacular kitabını incelemiş bir külot tasarımcısının ya da grafikerin bu işin ardında olduğunu düşündürttü.

Lucha Libre (serbest güreş) Meksika’nın karmaşık, zengin ve büyülü geçmişinin, efsanelerinin küçük bir kırıntısının günümüz popüler kültürüne maskeli güreşçiler tarafından canlandırılan süper kahramanlar aracılığıyla yansıtıldığı bir gösteri olarak tanımlanabilir. Bu maskeli güreşçiler müthiş popülariteye sahip olup filmlere, çizgi romanlara konu olmaktadırlar. Lucha Libre’nin en efsanevi baba ismi meşhur Santo, el Enmascarado de Plata (gümüş maskeli Santo) olup aşağıda bir resmini görüyorsunuz. Santo’nun oğlu ise Santo’nun oğlu diye kariyerini sürdürmekte. İnsan ister istemez soruyor Santo’yu sünnetleyip bu külodu da giydirsek yakışmaz mı?

Geri gelelim konumuza: çarşı, pazar, arkadaş ziyaretleri dolayısıyla karşılaştığım ürünlerden ilk tanıtacağım İspanyol ürün marka harikası olarak tanımlayabileceğimiz alkollü bir içecek.

Asturias bölgesinin şirin sahil kenti Gijón‘da üretilen bu likör, üreticilerinin kendi ürünlerini andıran Baileys likörünün piyasanın önemli kısmını işgal ettiğini ve tüm cici ortamlarda tüketildiğini görünce biz işe tabandan başlayalım, fazla reklam bütçemizde yok, bizi seven delikanlı İspanyol arkamızdan gelsin diyerek markalarını seçmişler: HijoPuta

Bu markanın ne anlama geldiğini tahmin edenler olmuştur. Yeteri kadar provokatif ve uluslararası bir kavram. Fidel Castro’nun George Bush hakkında bunu söylediğini Tvde izlemiştim. O kadar içten telaffuz ediyordu ki adam: orospu çocuğu (Muhtemelen Fidel için başkaları bunu kullanıyor olabilir.)

Crema de Orujo Hijoputa şişesinde içeceğin ruhani içecek olduğu ve afrodizyak ruh taşıdığına dair ibareler de var. (Orujo (oruho diye okunur) özellikle şarap üretimi sonrasında artan üzümün sapı, samanı, posası vs. nin ve bir takım ot ve baharatla damıtılmasıyla geliştirilen likörlere verilen genel bir isim.)

Şişenin arka tarafındaki yazı ise ayrı bir şaheser olarak dikkat çekiyor. Bunun tercümesini sevgili İspanyol dostlarıma bırakıyorum. Sünnet külodu hakkında atıp tutmak kolay, bunu da açıklayın beyler.

Marka yaratma konusunda hiçbir kompleks taşımayan Asturias’lı üreticileri pervasızlıkları nedeniyle kutluyorum. Ürünlerinin takipçisiyiz.

Kader onlara Baileys’ın şanını ve şöhretini henüz veremedi belki ama ürün neredeyse aynı ürün, tat neredeyse aynı tat, kıvam aynı kıvam sadece isimleri farklı. Bu arada şişeyi yarılayan ben değilim.

Etiketler: hijoputa, likör, marka, brand, ispanya, içecek, sünnet külodu, külot, Asturias, Meksika, Santo, El enmascarado de plata, crema de orujo, pazarlama